Schrijfzuster

"Komt u me douchen?" Met de deur op een kier kijkt hij me aan. Klein van stuk, grote grijze haardos en pretoogjes.  
"Nee, ik kom u interviewen voor ons magazine, daar had u toch toestemming voor gegeven", probeer ik voorzichtig.
Dan zwaait de deur open. "Ach natuurlijk" grijnst hij. "Kom binnen, ik ga koffie zetten. U bent de schrijfzuster..."

Sinds die ene dag van het interview met deze meneer gebruik ik de term schrijfzuster zelf ook wel eens. Want het spreekt eigenlijk gelijk tot de verbeelding. Ik kom bij mensen thuis. En in plaats van dat ik zorg geef, spreken we over het hoe en waarom achter die zorgvraag. 

De afgelopen twaalf jaar heb ik voor mijn werk  heel wat inkijkjes mogen nemen in het leven van veel, doorgaans kwetsbare mensen, met name ouderen. Aan elk artikel dat ik schrijf gaat een interview vooraf. Gesprekken die meestal aan de keukentafel plaatsvinden. Met gehaakte kleedjes en wel…

Ik vind het een eer om die verhalen te mogen opschrijven. Niet zelden verbaas ik me hoeveel deze generatie heeft meegemaakt. En dan begrijp ik goed dat ze daarover willen vertellen. 

Tegelijk vraag ik me af wat mijn generatie, veertigers zoals ikzelf, later gaat vertellen over ‘vroeger’? We hebben geen verhalen over  hongersnood of onderduiken. We kunnen niets vertellen over hoe het voelt om 7 dagen aan één stuk keihard te moeten werken zonder daglicht en 1 brood te moeten delen over 8 kinderen. Wij kunnen vertellen over de Arbowet en dat we aangepaste stoelen kregen bij rugklachten. Of de commotie op kantoor als het koffiezetapparaat kapot was.  Of misschien geeft die oude typemachine wel aanzien en het feit dat je helemaal opnieuw moest beginnen bij een tikfout. 

De schrijfzusters van de toekomst zullen het allemaal te horen krijgen. En wie weet moet ik doorwerken tot mijn 70^e  en ga ik er zelf nog over schrijven...

Welkom op mijn blog. Leuk dat je er bent!